ما بیماریم. بیمار نوشتن. بیمار همه چیز نوشتن. ما هنوز داریم تاوان نوشتن هامون رو در گذشته می دیم. ما خودمون رو فیلتر نکردیم. پس آسیب دیدیم. این روزها به این بیماری فکر می کنم. به بیماری نوشتن. به بیماری نگهداشتن وبلاگ. حتی بعد از 11 سال. به بیماری سر زدن به وبلاگی که صاحبش دوستش نداره. ما بیماریم. بیمار کامنت های یواشکی. بیمار عشق. از لحظه ای که تصمیم می گیریم خوب شیم... دیگه هیچ چیز اهمیت نداره. دیگه جرات نمی کنیم روزمرگی هامون رو بنویسیم. و این اوج ترسه. من جز اینجا هیچ وقت جایی رو نداشتم. حوصله نوشتن هم نداشتم. اصلا چه اهمیتی داره؟ منم دیگه. یه تراپیست تنها.

از آنجایی که خدا و طبیعت او سالهاست من را به حال خود گذاشته، هیچ کاری را به جز نشان دادن سپاسگزاری ام با فعالیت های مفید ، بلد نیستم.
آرزو می کنم تا زمانی که عمری به من عطا شده، خودم را شایسته ی ثروتی نشان دهم که به من داده شده و روز و شب را به فکر و کار اختصاص دهم.

1826-گوته در 77 سالگی